Schemat: wierzchołek → kanoniczna f → przesunięcie do g → warunek na miejsce zerowe daje a → rozwinięcie do postaci ogólnej. Transformacja f(x+1) przesuwa wykres w poziomie, q pozostaje bez zmian.
Krok 1. Postać kanoniczna f
wierzchołek W=(−6,−2), więc f(x)=a(x−p)2+q
f(x)=a(x−−6)2−2
współrzędne wierzchołka p=−6, q=−2 wstawiamy do wzoru kanonicznego
f(x)=a(x+6)2−2
Krok 2. Postać kanoniczna g
g(x)=f(x+1) przesuwa wierzchołek poziomo
g(x)=f(x+1)=a(x+1−−6)2−2
w miejsce x wpisujemy x+1 - wierzchołek przesuwa się do x=−7
g(x)=a(x+7)2−2
Krok 3. Wyznacz współczynnik a
miejsce zerowe: g(−6)=0
a(−6+7)2−2=0
podstawiamy miejsce zerowe x=−6 do wzoru g
a⋅1−2=0
(−6+7)2=12=1
a=2
Krok 4. Postać ogólna f
rozwijamy f(x)=2(x+6)2−2
f(x)=2(x+6)2−2
podstawiamy obliczone a=2 i rozwijamy kwadrat
f(x)=2x2+24x+70
Najczęstsza pomyłka: zły kierunek przesunięcia - g(x)=f(x+1) przesuwa wierzchołek do x=−7 (nie −5). Druga pułapka: błąd znaku przy wyliczaniu a z a⋅1=2.