Postać kanoniczna, oś symetrii i miejsca zerowe po przesunięciu
W kartezjańskim układzie współrzędnych (x,y) przedstawiono fragment paraboli, która jest wykresem funkcji kwadratowej f (zobacz rysunek). Wierzchołek tej paraboli ma współrzędne (2,7). Parabola przechodzi przez punkt o współrzędnych (−1,25).
Rozwiązanie krok po kroku
12.1 Postać kanoniczna: wyznacz a z punktu
Postać kanoniczna to a(x−p)2+q, gdzie (p,q) to wierzchołek - znaki w nawiasie i przy q biorą się wprost ze współrzędnych (2,7), bez zmiany.
Krok 1. Szkielet z wierzchołka
współrzędne wierzchołka (2,7) wstawiamy w postać a(x−p)2+q
f(x)=a(x−2)2+7
Krok 2. Wyznacz a z punktu paraboli
parabola przechodzi przez (−1,25)
25=a(−1−(2))2+7
podstawiamy x=−1 i f(x)=25, liczymy (−1−(2))2=9
25=a⋅9+7
przenosimy wyraz wolny q=7 na lewą stronę
18=a⋅9
dzielimy przez współczynnik przy a
a=918=2
Krok 3. Złóż postać kanoniczną
wstawiamy a=2, p=2, q=7
f(x)=2(x−2)2+7
12.2 Oś symetrii: pionowa przez wierzchołek
Druga współrzędna wierzchołka (q=7) to wysokość wierzchołka, NIE oś symetrii. Oś symetrii zawsze opisuje równanie x=…, nigdy y=….
Oś symetrii = x wierzchołka
wierzchołek (2,7) - bierzemy pierwszą współrzędną
x=xW=2
oś symetrii jest pionowa, więc ma postać x=const - tą stałą jest x-owa współrzędna wierzchołka
x=2
12.3 Miejsca zerowe g: g(x)=f(x)−k
Miejsca zerowe g leżą symetrycznie wokół osi x=p w odległości d: x1,2=p±d. Dlatego ich suma to 2p, średnia to p, a iloczyn to p2−d2.
Krok 1. Postać kanoniczna g
g(x)=f(x)−15, więc od wyrazu wolnego f odejmujemy k
g(x)=2(x−2)2+7−(15)
wyraz wolny f to q=7; po odjęciu k=15 zostaje q−k=−8
g(x)=2(x−2)2−8
Krok 2. Miejsca zerowe
g(x)=0, dzielimy przez a i korzystamy z (x−p)2=d2
(x−2)2=22
po podzieleniu przez a zostaje kwadrat równy d2=22
x−(2)=±2
pierwiastkujemy obie strony - stąd dwa rozwiązania x=2±2
x1=0,x2=4
Krok 3. Policz szukaną wielkość
podstaw x1=0, x2=4
∣x1−x2∣=∣(0)−(4)∣
wstawiamy oba miejsca zerowe i liczymy
∣x1−x2∣=4
Najczęstsze błędy: (1) w postaci kanonicznej zła kolejność znaku - (x−p) dla wierzchołka o dodatnim p, a nie (x+p); (2) podanie osi symetrii jako y=q zamiast x=p; (3) w 12.3 mylenie sumy (2p) z iloczynem (p2−d2) miejsc zerowych.
Skąd d w 12.3? Stała k=15 to dokładnie wysokość, o jaką trzeba obniżyć parabolę, by wierzchołek dotknął osi Ox - a a⋅d2=k−q wiąże d z parametrami. Miejsca zerowe są odległe od osi symetrii o d=2.