Funkcja f jest określona wzorem f(x)=x−1421x−147 dla każdego x∈(−∞,14).
W kartezjańskim układzie współrzędnych (x,y) rozważamy wszystkie trójkąty BCD, w których: wierzchołki B oraz D są punktami przecięcia wykresu funkcji f z osiami, odpowiednio, Ox i Oy, a wierzchołek C ma obie współrzędne dodatnie i leży na wykresie funkcji f (zobacz rysunek).
Rozwiązanie krok po kroku
Pochodna: badanie znaku
Wierzchołki na osiach
f(x)=0⟺21(x−7)=0
ułamek jest zerem dokładnie wtedy, gdy zerem jest jego licznik
f(0)=0−1421⋅(0−7)
punkt na osi Oy ma odciętą zero, więc jego rzędną daje wartość f(0)
B=(7,0),D=(0,221)
Pole jako różnica figur
P(x)=21⋅7⋅f(x)+21⋅221⋅x−4147
od pola czworokąta z wierzchołkiem w początku układu odejmujemy trójkąt prostokątny odcięty przez osie
P(x)=421⋅x−14x2−98−4147
oba składniki mają wspólny czynnik, więc wracamy do jednego ułamka
P(x)=421⋅x−14x2−98−7(x−14)
wyrazy wolne redukują się, zostaje różnica z czynnikiem x
P(x)=421⋅x−14x(x−7)
Pochodna i punkt krytyczny
P′(x)=421⋅(x−14)2x2−28x+98
mianownik jest dodatni w całej dziedzinie, więc o znaku pochodnej decyduje licznik
x2−28x+98=0
współczynnik przy x jest parzysty, więc wystarczy wyróżnik skrócony
x=14±72⇒x0=14−72
Największe pole
P′>0 na (0,14−72),P′<0 na (14−72,7)
pole rośnie do x0, a za nim maleje, więc tam przyjmuje wartość największą
Pmax=4441−21472
Podstawienie i nierówność między średnimi
Równość zachodzi dla t=72, czyli dla x=14−72.
Bez pochodnej
t=14−x, przy czym t>0
P=421⋅−t(14−t)2−98−4147
po podstawieniu mianownik jest równy −t
P=421⋅(28−t−t98)−4147
suma jest najmniejsza, gdy oba składniki są równe, czyli gdy t jest pierwiastkiem z licznika