W projekcie ogrodu zaplanowano grządkę w kształcie trójkąta równoramiennego o podstawie długości x metrów nieprzekraczającej 13 metrów. Na tej grządce ma znajdować się oczko wodne w kształcie koła o średnicy 6 metrów, które ma być styczne do każdego z boków trójkątnej grządki (zobacz rysunek). Projektantowi zależy, aby przy tak ustalonej wielkości oczka wodnego pole tego grządki było najmniejsze.
Rozwiązanie krok po kroku
Zadanie 12.1: wzór na pole z okręgu wpisanego
Kluczem 12.1 jest wzór r=L2P - łączy on daną (promień 3) z niewiadomą wysokością. Po jej wyznaczeniu pole liczymy już wprost, a 21⋅6=3 daje współczynnik licznika.
Krok 1. Dane i rysunek
Trójkąt równoramienny o podstawie x i wysokości h; okrąg wpisany ma promień r=3 (połowa średnicy 6).
r=3,h=?,P=21xh
Krok 2. Wysokość h(x)
Dla okręgu wpisanego r=L2P, gdzie L to obwód. Ramię trójkąta ma długość h2+(2x)2.
3=x+2h2+4x22⋅21xh
promień okręgu wpisanego to podwojone pole podzielone przez obwód; podstawiamy P=21xh oraz L=x+2⋅ramię
3(x+2h2+4x2)=xh
mnożymy na krzyż, a następnie zostawiamy pierwiastek po jednej stronie i podnosimy obie strony do kwadratu
h=x2−366x2
po uproszczeniu w liczniku pojawia się średnica 2r=6, a w mianowniku różnica x2−36 (gdzie 36=62)
h=x2−366x2
Krok 3. Pole P(x)
P=21x⋅h=21x⋅x2−366x2
wstawiamy wyznaczoną wysokość do wzoru na pole trójkąta
P(x)=x2−363x3
Zadanie 12.2: najmniejsze pole przez pochodną
Warunkiem minimum jest zmiana znaku pochodnej z − na +. Sam fakt P′(63)=0 nie wystarcza - dlatego badamy znak po obu stronach.
Krok 1. Pochodna P′(x)
Reguła ilorazu dla u=3x3, v=x2−36: u′=9x2, v′=2x.
P′=v2u′v−uv′
pochodna licznika razy mianownik minus licznik razy pochodna mianownika, całość przez kwadrat mianownika
P′=(x2−36)29x2(x2−36)−3x3⋅2x
w liczniku wyraz x4 redukuje się częściowo, a z reszty wyłączamy wspólny czynnik 3x2
P′(x)=(x2−36)23x2(x2−108)
Krok 2. Miejsce zerowe w dziedzinie
Mianownik i 3x2 są dodatnie na (6,13], więc znak P′ zależy tylko od czynnika x2−108.
x2−108=0
przyrównujemy do zera jedyny czynnik mogący zmienić znak; bierzemy pierwiastek dodatni, bo x to długość
x2=108
108=3⋅36=362, więc pierwiastek wyciąga się do postaci 63
x=63
Krok 3. Znak P′ i wniosek
Czynnik x2−108 zmienia znak w 63: ujemny wcześniej, dodatni później.
P′<0na(6,63)
dla x mniejszych od 63 czynnik x2−108 jest ujemny, więc funkcja P maleje
P′>0na(63,13]
dla x większych od 63 czynnik jest dodatni, więc P rośnie - z malejącej na rosnącą przechodzi w minimum
⇒minimum w x=63
Krok 4. Najmniejsze pole
Wstawiamy x=63 do wzoru na P. Wtedy x2=108, a wysokość wynosi h=9.
P(63)=108−363(63)3
w mianowniku x2−36=108−36=72; licznik zawiera (63)3
Pmin=273
Najczęstsza pomyłka 12.2: uznanie, że skoro P′(63)=0, to od razu jest tam minimum - bez sprawdzenia znaku po obu stronach można równie dobrze trafić na maksimum lub punkt przegięcia. Druga pułapka: szukanie ekstremum na krańcu 13 dziedziny zamiast wewnątrz.
Dziedzina zaczyna się od x>6, bo dla x≤6 mianownik x2−36 nie jest dodatni i trójkąt z okręgiem wpisanym o promieniu 3 nie istnieje. Miejsce zerowe 63≈10.39 leży wewnątrz (6,13], więc minimum jest osiągane.