Funkcja f jest określona nastepujaco: f(x)=⎩⎨⎧x+63−3x+9dla x∈[−5,−3]dla x∈(−3,2]dla x∈(2,5) Wykres funkcji y=f(x) przedstawiono w kartezjańskim układzie współrzędnych (x,y) na rysunku poniżej.
Rozwiązanie krok po kroku
Odczyt czterech własności z wykresu
Wszystkie cztery odpowiedzi odczytujemy z wykresu; wzór przydaje się do sprawdzenia miejsca zerowego i wartości na styku kawałków.
Krok 1. Co widać na wykresie
ramię rosnące, odcinek poziomy, ramię malejące; ∙ koniec należy do wykresu, ∘ nie należy
odcinek poziomy: y=3prawy koniec: (5,−6)
Krok 2. Dziedzina
rzut całego wykresu na oś OX
[−5,−3]∪(−3,2]∪(2,5)
przedziały z trzech linijek wzoru stykają się końcami, więc sklejają się w jeden; o nawiasach na krańcach decydują kółka ∙ i ∘
D=[−5,5)
Krok 3. Zbiór wartości
rzut całego wykresu na oś OY
najniz˙ej: y=−6najwyz˙ej: y=3
najwyżej leży odcinek poziomy, najniżej prawy koniec wykresu; kółko na prawym końcu jest puste, więc najmniejsza wartość NIE jest przyjmowana i z tej strony nawias jest okrągły
ZW=(−6,3]
Krok 4. Wartości niedodatnie
argumenty, dla których wykres leży poniżej osi OX lub na niej
−3x+9=0⟺x=3
wykres przecina oś OX tylko raz, na ramieniu malejącym; na prawo od miejsca zerowego wykres jest pod osią; miejsce zerowe dołączamy, bo 0 spełnia nierówność nieostrą, a prawy koniec przepisujemy z dziedziny
f(x)≤0⟺x∈[3,5)
Krok 5. Rozwiązania równania f(x)=3
argumenty, dla których wykres leży na wysokości y=3
f(x)=3 dla x∈(−3,2]
argument x=−3 należy do pierwszej linijki wzoru, a tam wykres dochodzi dokładnie do wysokości y=3, więc lewy koniec też jest rozwiązaniem
f(x)=3⟺x∈[−3,2]
Kółko otwarte ∘ na krańcu wykresu wyłącza ten punkt: w dziedzinie daje nawias okrągły, a w zbiorze wartości wyłącza też leżącą nad nim (pod nim) wartość, o ile nie jest przyjmowana gdzie indziej.