Funkcja liniowa f jest określona wzorem f(x)=x+2. W kartezjańskim układzie współrzędnych (x,y) wykres funkcji f przesunięto o 2 jednostki w dół wzdłuż osi Oy i w wyniku tego przesunięcia otrzymano wykres funkcji liniowej g. Funkcja g jest określona wzorem:
g(x)=x+2
g(x)=x
g(x)=x−1
g(x)=x−2
Rozwiązanie krok po kroku
Klasyczny: przesunięcie wzdłuż osi
Przesunięcie poziome (wzdłuż Ox) działa na argument: x→x∓k. Przesunięcie pionowe (wzdłuż Oy) działa na wartość: g(x)=f(x)±k. W obu przypadkach współczynnik kierunkowy a się nie zmienia.
Krok 1. Dane
przesuwamy o 2 w dół wzdłuż osi Oy
\mathsf{$f(x) = x + 2$}
Krok 2. Przesunięcie wzdłuż Oy
do całej funkcji w dół - 2
g(x)=f(x)−2
przesunięcie w dół o 2 wzdłuż Oy zmienia wartość funkcji: g(x)=f(x)−2
g(x)=(x+2)−2
w miejsce f(x) wstawiamy wzór; współczynnik przy x bez zmian
g(x)=x
Krok 3. Wzór funkcji g
g(x)=x
Mylenie kierunku podstawienia przy przesunięciu poziomym: przesunięcie <strong>w prawo</strong> o k to podstawienie x−k (nie x+k), a w lewo - x+k. Łatwo też pomylić oś Ox z Oy.
Przesunięcie nigdy nie zmienia nachylenia prostej - współczynnik a zostaje. Jeśli w odpowiedzi zmienił się współczynnik przy x, to znak błędu.