Pierwiastek zapisujemy jako potege o wykladniku wymiernym, drugi czynnik juz jest potega.
321:3−1
Wykładnik w nawiasie
321:3−1
Ta sama podstawa pozwala działać na samych wykładnikach.
321+1
Wykładnik całkowity zapisujemy jako ułamek o mianowniku 2.
323
Potęgowanie nawiasu
(323)−6
Wykładnik zewnętrzny mnoży wykładnik wewnętrzny.
323⋅(−6)
Wykładnik zewnętrzny jest wielokrotnością 2, więc mianownik znika.
3−9
Rozbicie nawiasu na czynniki
Każdy czynnik osobno
(a : b)^{y} = a^{y} : b^{y}
(3:3−1)−6=(3)−6:(3−1)−6
Pierwszy czynnik
(321)−6
Mianownik 2 skraca się z wykładnikiem zewnętrznym.
3−3
Drugi czynnik
(3−1)−6
Ujemny wykładnik zachowuje znak przy mnożeniu.
36
Złożenie czynników
3−3:36
Wykładniki obu potęg tej samej podstawy łączymy w jeden.
3−3−6
Zostaje jedna potęga podstawy 3.
3−9
Przy potęgowaniu nawiasu wykładniki się <strong>mnożą</strong>, nie dodają. Drugi częsty błąd to zgubienie znaku wykładnika zewnętrznego, przez co wynik wychodzi odwrotnością prawidłowego.
Wykładnik zewnętrzny jest wielokrotnością stopnia pierwiastka, dlatego po pomnożeniu mianownik ułamka znika i wynik jest potęgą o wykładniku całkowitym.